ഹരി ഓം, നമ: ശിവായ

ആത്മീയതയുടെയും നിഗൂഢതയുടെയും ഒരു നൂലിഴയാൽ കോർക്കപ്പെട്ട ആ ദിനം ജനുവരി 23 ആയിരുന്നു. സനാതന ധർമ്മത്തിന്റെ കാവലാളുകളായ സന്യാസിശ്രേഷ്ഠർക്കൊപ്പം മഹാമാഘ മഹോത്സവത്തിന്റെ പുണ്യത്തിൽ ലയിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ. കൂടെ എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട അവധൂത ഗുരുവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു ശിഷ്യൻ എന്ന നിലയിൽ ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഞാൻ കാട്ടുന്ന വികൃതികളും എടുത്തുചാട്ടങ്ങളും അദ്ദേഹത്തിന് നന്നായി അറിയാം.

തലേദിവസം, അതായത് ജനുവരി 22-ന്, ഒരു പ്രത്യേക സന്ദർഭത്തിൽ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തോട് ആ ചോദ്യം ചോദിച്ചു:

"ഗുരുജീ, എന്താണ് കാവിയുടെ ശക്തി?"

മറുപടിയായി ഗുരു പറഞ്ഞത് ഇന്നും എന്റെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങുന്നു:

"ഇനി അങ്ങോട്ട് നീ ഒരു ചോദ്യത്തിനും ഉത്തരം തേടേണ്ടതില്ല, ഉത്തരങ്ങൾ നിന്നിലേക്ക് വന്നു ചേരും."

ആ വാക്കുകളുടെ ആഴം അപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ലെങ്കിലും, ഗുരുവിന്റെ വാക്കുകൾ ഒരിക്കലും വെറുതെയാവാറില്ലെന്ന വിശ്വാസത്തിൽ ഞാൻ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരുന്നു.

ജനുവരി 23 രാവിലെ, ഗുരു എന്നെ വിളിച്ച് ഒരു മരുന്നിന്റെ പായ്ക്കറ്റ് തന്നു. അതൊരു അപൂർവ്വ മരുന്നായിരുന്നു (Rare Medicine). പാലക്കാട്ടെ പരശുറാം മെഡിക്കൽസിൽ അത് കിട്ടുമെന്ന് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.

ഞാൻ ഉടനെ പാലക്കാട്ടേക്ക് തിരിച്ചു.

പലയിടങ്ങളിലും അന്വേഷിച്ചു കിട്ടിയില്ല. ഉച്ചയോടെ പരശുറാം മെഡിക്കൽസിൽ എത്തി.

അവിടുത്തെ ജീവനക്കാരുടെ പെരുമാറ്റം എടുത്തു പറയേണ്ട ഒന്നാണ്. മഹാമാഘ മഹോത്സവത്തിൽ പങ്കെടുക്കാൻ വന്ന ഒരു സന്യാസി എന്ന രീതിയിൽ, വല്ലാത്തൊരു ആദരവോടും ശ്രേഷ്ഠമായ കാഴ്ചപ്പാടോടും കൂടിയാണ് അവർ എന്നോട് സംസാരിച്ചത്.

കടയിൽ മരുന്നില്ലായിരുന്നു എങ്കിലും, എനിക്ക് വേണ്ടി അവർ മറ്റു പലയിടത്തും വിളിച്ച് അന്വേഷിച്ചു. ഒടുവിൽ, ആ മരുന്ന് കിട്ടാൻ സാധ്യതയുള്ള അഹല്യ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പോകാൻ അവർ നിർദ്ദേശിച്ചു.

ഏതാണ്ട് 25 കിലോമീറ്ററോളം ദൂരമുണ്ട് അങ്ങോട്ടേക്ക്.

കാവി കുർത്തയും കാവി മുണ്ടും രുദ്രാക്ഷ മാലകളും ആയിരുന്നു അപ്പൊൾ വേഷം. ഞാൻ ഒരു പഴയ ഓട്ടോറിക്ഷയിൽ യാത്ര തിരിച്ചു. പാലക്കാട്-സേലം ഹൈവേയിലൂടെയുള്ള ആ യാത്രയിൽ സമയം ഉച്ചയ്ക്ക് ഒരു മണിയോട് അടുക്കുന്നു. പൊള്ളുന്ന വെയിലിൽ ആ പഴയ ഓട്ടോറിക്ഷ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങുകയായിരുന്നു. മീറ്റർ ചാർജ് കൂടുന്നത് കണ്ട് ഞാൻ ഡ്രൈവറോട് വണ്ടി നിർത്താൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.

അപ്പോഴാണ് ആ കാഴ്ച കണ്ടത്!

ഹൈവേയിലെ ഒരു വളവിൽ വെച്ച് തൊട്ടുമുന്നിൽ ഒരു അപകടം നടക്കുന്നു. പഴയ മോഡൽ ലാംബി (Lamby) ബൈക്കിൽ വരികയായിരുന്ന പ്രായമായ ദമ്പതികളെ മറ്റൊരു വണ്ടി തട്ടിമറിച്ചിട്ട് നിർത്താതെ പോയി. ആളുകൾ കൂടുന്നുണ്ട്.

ഞാൻ ഓട്ടോയിൽ നിന്നിറങ്ങി അങ്ങോട്ടേക്ക് ഓടിച്ചെന്നു.

അവിടെ കണ്ട ദൃശ്യം ഹൃദയഭേദകമായിരുന്നു. സ്വന്തം അച്ഛനമ്മമാരുടെ പ്രായം തോന്നിപ്പിക്കുന്ന, ഏതാണ്ട് എഴുപതിനോട് അടുത്ത് പ്രായമുള്ള ഒരു അച്ഛനും അമ്മയും റോഡിൽ ചോരയിൽ കുളിച്ചു കിടക്കുന്നു. രണ്ടുപേരുടെയും തല പൊട്ടിയിട്ടുണ്ട്. ഉച്ചസമയത്തെ ചൂട് കാരണമാവാം, അവരുടെ മുറിവിൽ നിന്നും രക്തം പുറത്തേക്ക് ചീറ്റിവരികയായിരുന്നു.

ചുറ്റുമുള്ളവർ എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ പകച്ചുനിൽക്കെ, ഞാൻ അവർക്കരികിലെത്തി.

ആ അമ്മ വേദനയോടെ വിറച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ കാവി വസ്ത്രത്തിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. ചോരയൊലിക്കുന്ന  തല എന്റെ ദേഹത്തോട് ചേർത്ത് വെച്ചു. ഞാൻ അവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ മുതുകിൽ തഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

പെട്ടെന്നാണ് ഒരു അത്ഭുതം ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്—എന്റെ  കാവി വസ്ത്രത്തിൽ ഒരു തുള്ളി രക്തം പോലും പുരണ്ടിട്ടില്ല! ആ നിമിഷം തന്നെ അവരുടെ രക്തസ്രാവം നിലച്ചിരുന്നു എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.

ഗുരു പറഞ്ഞ 'കാവിയുടെ ശക്തി' ഞാൻ അവിടെ നേരിട്ട് അനുഭവിക്കുകയായിരുന്നു.

തിളയ്ക്കുന്ന ടാറിട്ട റോഡിന്റെ മീഡിയനിൽ ആ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും ഇരുത്തി. വെയിൽ തടയാൻ മാർഗ്ഗമില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ഞാൻ മറ്റുള്ളവരോട് അവർക്ക് ചുറ്റും ഒരു മതിൽ പോലെ നിൽക്കാൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു.

ആംബുലൻസ് വരാൻ ഒരുപാട് സമയമെടുത്തു. ഇടയ്ക്ക് വന്ന പോലീസ് ജീപ്പ് അവരെ കൊണ്ടുപോകാതെ മാറിനിന്നു. ഒടുവിൽ ഫയർഫോഴ്സിന്റെ ആംബുലൻസ് വന്നപ്പോൾ ഞാൻ അവരോടൊപ്പം ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് തിരിച്ചു.

ആശുപത്രിയിൽ എത്തി. വളരെ പെട്ടെന്ന് ഫയർഫോഴ്സുകാർ അവരുടെ പ്രൊസീജിയർ കഴിഞ്ഞ് പോയി. പിന്നീടുള്ളസമയം ആ രണ്ടുപേരോടൊപ്പം എനിക്ക് അവിടെ ചെലവഴിക്കേണ്ടി വന്നു.

ആശുപത്രിയിൽ എത്തിയപ്പോഴും ആ അമ്മ എന്റെ കൈ വിടാൻ തയ്യാറായില്ല. അവരുടെ മുറിവുകൾ ഡ്രസ്സ് ചെയ്യുമ്പോൾ ഒരു മകനെപ്പോലെ ഞാനും കൂടെ നിന്നു. എന്നാൽ അച്ഛന്റെ നില പരിഭ്രാന്തനാക്കുന്നതായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ നെഞ്ചിന് സാരമായ പരിക്കേറ്റിരുന്നു. ബോധം മറയുന്ന അദ്ദേഹത്തോട് "കണ്ണടയ്ക്കരുത്" എന്ന് ചെവിയിൽ ഞാൻ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു. വേദന ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞ മാറിൽ ഹീൽ ചെയ്തുകൊണ്ട് അച്ചനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

അവരുടെ മകനെ ഫോണിൽ വിളിച്ച് വിവരമറിയിച്ചിരുന്നു. ആദ്യം എത്തിയത് കൂട്ടുകാരാണ്. മകൻ എത്തിയ ശേഷം അവരോട് യാത്ര പറഞ്ഞു ഇറങ്ങുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ ശാന്തിയുണ്ടായിരുന്നു.

ഉടനെ ഞാൻ ഗുരുജിയെ വിളിച്ചു. കാര്യങ്ങൾ പറയുന്നതിന് മുൻപേ മറുതലയ്ക്കൽ നിന്നും ഗുരുവിന്റെ ശാന്തമായ സ്വരം കേട്ടു:

"ആ മരുന്നൊന്നും ഇനി വേണ്ട, നീ മടങ്ങിക്കോ."

സ്തബ്ധനായി ഞാൻ നിന്നുപോയി. ഞാൻ തേടിപ്പോയ  മരുന്ന് ഒരുപക്ഷേ ആ “അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും നൽകേണ്ടി വന്ന 'കരുതൽ' ആയിരുന്നിരിക്കണം”.

“സന്യാസിയുടെ കാവി വസ്ത്രം എന്നത് കേവലം ഒരു നിറമല്ല, അത് ആപത്തിൽ അഭയം തേടുന്നവർക്കുള്ള ദൈവത്തിന്റെ കരമാണെന്ന് ആ ദിനം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു.”

അവധൂത സ്വാമിയുടെ  വാക്കുകൾ ഇന്നും എന്റെ ആത്മാവിൽ വെളിച്ചമായി പടരുന്നു.

ഹരി ഓം, നമ: ശിവായ

विजयी भवतु, सुखिनो भवतु।

ആത്മ വിദ്യാ പീഠം